தொழுவூர் வேலாயுத முதலியார் அவர்கள் வள்ளலாரைப் பற்றி பிரமஞான சபைக்கு (Theosophical Society) கொடுத்த அறிக்கை.

                                                      ஜூலை, 1882 ஆம் ஆண்டு 
                               தொழுவூர் வேலாயுத முதலியார் அவர்கள் 
                  வள்ளலாரைப் பற்றி பிரமஞான சபைக்கு (Theosophical Society) 
                                                                              கொடுத்த அறிக்கை. 

=========================================================================

To the Author of “ Hints on Esoteric Theosophy ”

Sir ,— I beg to inform you that I was a Chela of the late “ Arulprakasa Vallalare,” otherwise known as Chithumbaram Ramalinga Pillay Avergal, the celebrated Yogi of Southern India. Having come to know that the English community, as well as some Hindus, entertained doubts as to the existence of the Mahatmas (adepts), and, as to the fact of the Theosophical Society having been formed under their special orders ; and having heard, moreover, of your recent work, in which much pains are taken to present the evidence about these Mahatmas pro and con— I wish to make public certain facts in connection with my late revered Guru. My belief is, that they ought effectually to remove all such doubts, and prove that-Theosophy is no empty delusion, nor the Society in question founded on an insecure basis.

Let me premise with a brief description of the personality of and the doctrines taught by the above mentioned ascetic, Ramalingam Pillay.

He was born at Maruthur, Chittambaram Taluq, South Arcot, Madras Presidency. He came to live at Madras at an early period of his career, and dwelt there for a long time. At the age of nine, without any reading, Ramalingam is certified by eye-witnesses to have been able to recite the contents of the works of Agustia and other Munis equally respected by Dravidians and Aryans. In 1849, I became his disciple, and, though no one ever knew where he had been initiated, some years after, he gathered a number of disciples around him. He was a great Alchemist. He had a strange faculty about him, witnessed very often, of changing a carnivorous person into a vegetarian ; a mere glance from him seemed enough to destroy the desire for animal food. He had also the wonderful faculty of reading other men’s minds. In the year 1855, he left Madras for Chidambaram, and thence to Vadulur and Karingooli, where he remained a number of years. Many a time, during his stay there, he used to leave his followers, disappearing to go no one knew whither, and remaining absent for more or less prolonged periods of time. In personal appearance, Ramalingam was a moderately tall, spare man— so spare, indeed, as to virtually appear a skeleton—yet withal a strong man, erect in stature, and walking very rapidly ; with a face of a clear brown complexion, a straight, thin nose, very large fiery eyes, and with a look of constant sorrow on his face. Toward the end lie let his hair grow long; and, what is rather unusual with Yogis, he wore shoes. His garments consisted but of two pieces of white cloth. His habits were excessively abstemious. He was known to hardly ever take any rest. A strict vegetarian, he ate but once in two or three days, and was then satisfied with a few mouthfuls of rice. But when fasting for a period of two or three months at a time, he literally ate nothing, living merely on warm water with a little sugar dissolved in it.

As he preached against caste, he was not very popular. But still people of all castes gathered in large numbers around him. They came not so much for his teachings, as in the hope of witnessing and learning phenomena, or “ miracles,” with the power of producing which ho was generally credited ; though he him self discredited the idea of anything supernatural, asserting constantly that his was a religion based on pure science. Among many other things he preached that :—

• Though the Hindu people listened not to him, nor gave ear to his counsels, yet the esoteric meaning of the Vedas and other sacred books of the East would be revealed by the custodians of the secret— the Mahatmas—to foreigners, who would receive it with joy ;

• that the fatal influence of the Kalipurusha Cycle which now rules the world, will be neutralized in about ten years ;

• that the use of animal food would be gradually relinquished;

• that the distinction between races and castes would eventually cease, and the principle of Universal Brotherhood be eventually accepted, and a Universal Brotherhood be established in India ;

• that what men call “ God” is, in fact, the principle of Universal Love— which produces and sustains perfect Harmony and Equilibrium throughout all nature ;

• that men, once they have ascertained the divine power latent in them , would acquire such wonderful powers as to be able to change the ordinary operations of the law of gravity, etc., etc.

In the year 1867, he founded a Society, under the name of “ Sumarasa Veda Sanmarga Sungham ,” which means a society based on the principle of Universal Brotherhood, and for the propagation of the true Vedic doctrine. I need hardly remark that these principles are identically those of the Theosophical Society. Our Society was in existence but for five or six years, during which time a very large number of poor and infirm persons wero fed at the expense of its members.

 When he had attained his 54th year (1873), he began to prepare his disciples for his departure from the world. He announced his intention of going into Samadhi. During the first half of 1873 he preached most forcibly his views upon Human Brotherhood. But, during the last quarter of the year, he gave up lecturing entirely and maintained an almost unbroken silence. He resumed speech in the last days of January, 1874, and reiterated his prophecies— hereinafter narrated. On the 30th of that month, at Metucuppam, we saw our master for the last time. Selecting a small building, he entered its solitary room after taking an affectionate farewell of his Chelas, stretched him self on the carpet, and then, by his orders, the door was locked and the only opening walled up. But when, a year later, the place was opened and examined, there was nothing to be seen but a vacant room. He left with us a promise to re-appear some day, but would give us no intimation as to the time, place, or circumstances. Until then, however, he said that he would be working not in India alone, but also in Europe and America and all other countries, to influence the minds of the right men to assist in preparing for the regeneration of the world.

Such, in short, is the history of this great man. The facts I have referred to above are within the knowledge of thousands of people. His whole occupation was the preaching of the sublime moral doctrines contained in the Hindu Shastras, and the instilling into the masses of the principles of Universal Brotherhood, benevolence and charity. But to his great disappointment he found among his large congregations but few who could appreciate his lofty ethics. During the latter part of his visible earthly career, he often expressed his bitter sorrow for this sad state of things, and repeatedly  exclaimed —

“ You are not fit to become members of this Society of Universal Brotherhood. The real members of that Brotherhood are living far away, towards the North of India . You do not listen to me. You do not follow the principles of my teachings. You seem to be determined not to be convinced – by me. Yet the time is not far off, when persons from Russia , America (these two countries were always named), and other foreign lands will come TO India and preach to you this same doctrine of Universal Brotherhood. Then only, will you know and appreciate the grand truths that I am now vainly trying to make you accept. You will soon find that THE Brothers who live in the far North will work a great many wonders in India, and thus confer incalculable benefits upon this our country.” This prophecy has, in my opinion, just been literally fulfilled. The fact, that the Mahatmas in the North exist, is no new idea to us, Hindus; and the strange fact that the advent of Madame Blavatsky and Colonel Olcott from Russia and America was foretold several years before they came to India, is an incontrovertible proof that my Guru was in communication with those Mahatmas under whose directions the Theosophical Society was subsequently founded

Tholuvore Velayudham Mudeliar , F.T.S.

Witnesses

Munjacuppum Singaravelu Mudeliar ,

President of the Krishna Theo. Socy.

Combaconam Aravamudu Ayangar ,

Fellow of the Nellore Theosophical Society.

“ The official position of Vellayu Pandit as one of the Pandits of the Presidency College is an ample guarantee of his respectability and trust worthiness.”

G. Muttuswamy Chetty,

Judge of the Small Cause Court, Madras,

Vice-President of the Madras Theo. Socy. E d i t o r ’s N o t e .— This is one of those cases of previous foretelling of a coming event, which is least of all open to suspicion of bad faith. The honourable character of the witness, the wide publicity of his Guru’s announcements, and the impossibility that he could have got from public rumour, or the journals of the day, any intimation that the Theosophical Society would be formed and would operate in India— all these conspire to support the inference that Ramalingam Yogi was verily in the counsels of those who ordered us to found the Society. In March, 1873, we were directed to proceed from Russia to Paris. In June, we were told to proceed to the United States where we arrived July 6th. This was the very time when Ramalingam was most forcibly prefiguring the events which should happen. In October 1874, we received an intimation to go to Chittenden, Vermont, where, at the famous homestead of the Eddy family, Colonel Olcott was engaged in making his investigations - now so celebrated in the annals of Spiritualism - of the so-called "material" ization of Spirits." November, 1875, the Theosophical Society was founded, and it was not until 1878, that the correspondence, begun with friends in India, which resulted in the transfer of the Society's Head-quarters to Bombay in February, 1879.   

மனித தேகத்தில் மட்டுமே கடவுள் காரியப்படுகிறார்.

மனித தேகத்தில் மட்டுமே கடவுள் காரியப்படுகிறார்

Follow our Whatsapp Channel https://whatsapp.com/channel/0029VbDW7XI3mFY7siSmq43f

மக்களே வணக்கம். எப்படி இருக்கிறீர்கள்…

 

கடவுள் எங்கே காரியப்படுகிறார் என்பதை வள்ளலார் வழியில் நாம் இன்று பார்ப்போம் மக்களே, கவனமாக கேளுங்கள்.

 

மனித தேகத்தில்தான் கடவுள் காரியப்படுகின்றார், மற்ற உயிரினங்களின் தேகங்களிலும், நாம் வணங்கும் சிலைகளிலும் கடவுள் காரியப்படுவதில்லை என வள்ளலார் கூறுகின்றார்.

 

சொன்னால் ஆச்சரியப்படுவீர்கள். நாம் இதுவரை, நமது உடம்பில் எங்கெங்கெல்லாம் முடி முளைத்திருக்கின்றது, எந்தெந்த இடத்தில் முடி முளைக்காமல் இருக்கின்றது, ஏன், சில இடங்களில் மட்டும் முடி முளைக்கிறது, ஏன் மற்ற இடங்களில் முடி முளைக்கவில்லை, என்ற பிண்ட விசாரத்தை நாம் செய்திருக்க மாட்டோம்.

 

இதுவரை எந்த அருளாளர்களும் செய்யாத விசாரத்தை வள்ளலார் செய்தார். ஆம்,  நமது மனித தேகத்தில் முளைக்கும் ரோமத்தைக் கொண்டு, கடவுள் மனித தேகத்தில் மட்டுமே காரியப்படுவதை கண்டுபிடித்து மக்களுக்கு போதிக்கிறார்.

 

அவரது விசாரம் எப்படிப்பட்டது என்பதை இனி நாம் பார்க்கலாம் மக்களே…

 

நமது மனித தேகத்தில் புருவம் முதலான இடங்களில் உரோமம் இருக்கின்றது. ஆனால், நெற்றியில் உரோமம் இல்லையே? அது ஏன்? என்று வள்ளலார் தன்னுடன் விசாரிக்கிறார்.

 

அதற்கான பதிலாக, வள்ளலார் என்ன சொல்கிறார்… பார்ப்போம்…

 

முதலில் நமது உரோமங்கள் ஏன் கருமை நிறத்திலும், சிலருக்கு செம்மை நிறமாகவும் இருக்கின்றது? என்பதை வள்ளலார் விளக்குகிறார். அதாவது நமது மனித தேகமானது, பாதம் முதல் தலை வரையும், பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்றான, வாயுவால் ஆன தேகமாகும்.

 

பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்றுதான் வாயு. அந்த வாயுவில் பஞ்ச பூதங்களும் காரியப்படுகின்றன. நமது வாயுவான தேகத்தில் நிலம் காரியப்பட்டு நமது மனித தேகம் உருவானது. அதாவது, தசைகள், எலும்புகள், பற்கள், நரம்புகள், தோல் மற்றும் முடிகள் ஆகியவை நிலத்தின் கூறுகளாகும்.

 

 நமது வாயுவான தேகத்தில் நீர் காரியப்பட்டு, இரத்தம், உமிழ்நீர், வியர்வை, சிறுநீர், விந்து போன்றவை நீரின் கூறுகளாகும்.

 

நமது வாயுவான தேகத்தில் நெருப்பு காரியப்பட்டு, உடலை வெப்பமாக வைத்துக்கொள்வது, கண் பார்வை, புத்தி கூர்மை போன்றவை நெருப்பின் கூறுகளாகும்.

 

நமது வாயுவான தேகத்தில்  வாயு அதாவது காற்று காரியப்பட்டு, சுவாசிக்கும் சுவாசம், இரத்த ஓட்டம், இதயத் துடிப்பு, கை கால்களை அசைத்தல், கழிவுகளை வெளியேற்றல் போன்றவை காற்றின் கூறுகளாகும்.

 

நமது வாயுவான தேகத்தில் ஆகாயம் காரியப்பட்டு, நமது தேகத்தில் உள்ள உறுப்புகளில் உள்ள வெற்றிடங்களை குறிக்கிறது. நமது அனைத்து உறுப்புகளிலும் வெற்றிடங்கள் உள்ளன.

 

வாயுவின் நிறம் செம்மை, நிலத்தின் நிறம் கருமை. நமது உடலில் வாயுவும், நிலமும் முக்கிய காரணம் ஆதலால், நமது உரோமங்கள் செம்மையாகவும் அல்லது கருமையாகவும் உள்ளன.

 

நரை முடி உண்டாகக் காரணம் என்ன?

 

வயதாகிவிட்டதால் நரை உண்டாகிறது என்று சொல்வீர்கள். அப்படி என்றால், ஏன் சிலருக்கு இளம் வயதிலேயே நரை உண்டாகிறது? வள்ளலார் என்ன சொல்கிறார் என்றால்…

 

தத்துவக் கெடுதியால், மனித தேகத்திற்கு நரைமுடி உண்டாகிறது என்கிறார் வள்ளலார். இந்த தத்துவங்களை கடந்து நிற்பவர் நமது வள்ளலார். அவரது முடி, அவர் மறையும்வரை, அதாவது அவரது 51 ஆம் வயது வரை  கருமையாக இருந்தது.

 

சரி, தத்துவக் கெடுதி என்பது என்ன?

 

வள்ளலார் ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கத்தை மட்டும் நம்மை கடைபிடிக்கச் சொல்ல வில்லை. ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம் அல்லாது, மேலும் நான்கு ஒழுக்கங்களை கடைபிடிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.

 

அதாவது, இந்திரிய ஒழுக்கம், கரண ஒழுக்கம், ஜீவ ஒழுக்கம், ஆன்ம ஒழுக்கம் என்ற நான்கினையும் ஒரு மனிதனானவன் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்கிறார்.

 

இந்த நான்கு ஒழுக்கத்தைப் பற்றி நாம் தனியாக வேறொரு பதிவில் பார்ப்போம். இந்த நான்கு ஒழுக்கத்தில் இரண்டாவதாக உள்ள கரண ஒழுக்கத்தை கடைபிடிக்காமல் போனதால், உண்டாவதுதான் தத்துவ கெடுதியாகும். இந்த தத்துவக் கெடுதியால்  உண்டாவது நரை முடியாகும்.

 

ஆண்களின் உடம்பில் மொத்தம் 27 இடங்களில் உரோமங்கள் தோன்றும். அந்த 27 இடங்களையும் வள்ளலாரே சொல்கிறார்,, கேளுங்கள். அப்படியே நான் சொல்ல சொல்ல எண்ணிக்கொள்ளுங்கள் மக்களே…

 

தலை ஒன்று,

புருவங்கள் ஒன்று

கண் இமைகள் நான்கு,

மூக்கின் உட்புறம் ஒன்று,

மீசை ஒன்று,

கன்னம் ஒன்று,

காதுக்கு உட்புறம் ஒன்று,

மார்பு காம்பு இரண்டு,

அக்குள் இரண்டு,

தொப்புளுக்கு சற்று மேல் ஒன்று,

அடி வயிறு ஒன்று,

லிங்கத்தடி ஒன்று,

புட்டத்தின் கீழ்புறம் ஒன்று,

தொடை இரண்டு,

முழங்கால் ஒன்று,

பாதத்தின் மேலிடம் மற்றும் விரலின் மேலிடம் பலவும், இவை அனைத்தும் சேர்த்து ஒன்று என வைத்துக்கொள்ளுங்கள்,

முதுகு ஒன்று,

மார்பு ஒன்று,

முழங்கைக்கு கீழ் இரண்டு,

கைவிரலின் மேற்புறம் ஒன்று

 

ஆக, மொத்தம் 27 இடங்களில் ஆண்களுக்கு உரோமங்கள் இருக்கும். வாயுவாகிய தேகத்தில் நிலம் காரியப்படும் இடங்கள், ஆண் தேகத்தில் இந்த 27 இடங்களாகும். எனவே ஆண்களுக்கு இந்த 27 இடங்களில் ரோமங்கள் தோன்றுகின்றன.

 

இந்த இடங்கள் இல்லாமல் மற்ற இடங்களில் ஆண்களுக்கு ரோமங்கள் தோன்றினால் அது தத்துவக் கெடுதியாகும்.

 

வாயுவாகிய தேகத்தில் அக்னி காரியப்படும் இடங்களில் உரோமங்கள் தோன்றியும் தோன்றாமலும் அருகியிருக்கும்.

 

பெண்களுக்கு உரோமங்கள் தோன்றக்கூடிய இடங்கள்,

தலை ஒன்று,

புருவம் ஒன்று,

கண் இமைகள் நான்கு,

மூக்கின் உட்புறம் ஒன்று,

அக்குள் இரண்டு,

யோனி ஒன்று,

ஆக மொத்தம் 10 இடங்களில் மட்டுமே பெண்களுக்கு உரோமங்கள் தோன்றும்.

 

பெண்களின் வாயுவாகிய தேகத்தில், அக்னி பல இடங்களில் காரியப்படுவதால்,  இந்த 10 இடங்களைத் தவிர மற்ற இடங்களில் பெண்களுக்கு உரோமங்கள் தோன்றுவது தத்துவக் கெடுதியாகும்.

 

முக்கியமாக பெண்களுக்கு, வாய், மார்பு, மார்பின் கீழ் பகுதிகளில் அக்னி காரியப்படுவதால் அந்தப் பகுதிகளில் உரோமங்கள் தோன்றாது.

 

ஆண் பிள்ளையின் தேகத்தில் மூன்று இடங்களில் சத்து உண்டு. அவை மண்டையின் மூளை, கொப்பூழ், லிங்கத்தின் கீழ்புறம்.

 

பெண் பிள்ளையின் தேகத்தில் நான்கு இடத்தில் சத்து உண்டு. மண்டையின் மூளை, மார்பகங்களுக்கு கீழ், கொப்பூழ், குய்யம்.

 

ஆகவே ஆண்களும் பெண்களும் தங்கள் தேகத்தின் சத்து உள்ள இடங்களை திறந்து வைத்திருத்தல் ஆகாது. சத்து காய்ந்து போகும். 

 

“மக்களே… வள்ளலார் ஏன் எப்போதும் முக்காடு போட்டு தனது தலையை மூடிக்கொண்டிருக்கிறார் என இப்போது தெரிகிறதா?

 

சரி மக்களே… நாம் இதுவரை, மனித தேகம் எவற்றால் ஆனது, நமது தேகத்தில் செம்மை முடி, கருமை முடி, நரை முடிகள் ஏன் தோன்றுகின்றன?, மனித தேகத்தில் ஆண்களுக்கு உரோமங்கள் தோன்றக்கூடிய இடங்கள், பெண்களுக்கு உரோமங்கள் தோன்றக்கூடிய இடங்கள் ஆகியவைகளை பற்றி பார்த்தோம்.

 

இவ்வளவு விளக்கமும் வள்ளலார் எதற்காக சொல்கிறார் என்றால், நாம் ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும், மனித தேகத்தில் குறிப்பாக நெற்றியில் ஏன் உரோமங்கள் தோன்றவில்லை? என்பதனை சொல்வதற்காகத்தான் வள்ளலார், மனித தேகத்தின் உரோம தத்துவங்களை முதலில் சொல்லி பிறகு அதன் வழியாக பிந்துஸ்தானத்தைப் பற்றி விளக்குகிறார்.

 

சரி மக்களே… நாம் இப்போது பிந்துஸ்தானம் என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றி வள்ளலார் வழியில் பார்ப்போம்…

 

பிந்துஸ்தானம் என்றால் மையப்புள்ளி என்று பொருள். நமக்கெல்லாம் இரண்டு கண் புருவங்கள் உண்டல்லவா? அந்த இரண்டு கண் புருவங்களுக்கும் மத்தியில் உள்ள புள்ளிதான், அதாவது நெற்றியில் பொட்டு வைக்கும் இடந்தான் பிந்துஸ்தானம் எனப்படும். இதனை புருவ மத்தி என்றும், அறிவுயிடம் என்றும், பாலம் என்றும், முச்சுடர் என்றும், முச்சந்தி என்றும், முப்பாழ் என்றும், நெற்றிக்கண் என்றும், கபாடஸ்தானம் என்றும், சபாத்துவாரம் என்றும், மஹாமேரு என்றும், சிற்சபை என்றும், லலாடம் என்றும், சாக்கிர ஸ்தானம் என்றும், மூக்கு நுனி என்றும், பல பெயர்களால் நமது புருவ மத்தி அழைக்கப்படுகின்றது.

 

வாயுவால் ஆன மனித தேகத்தில் மட்டுமே, நமது தலை முடிக்கும், புருவ மத்திக்கும் இடைபட்ட நெற்றி பகுதியில் உரோமங்கள் தோன்றாது. அங்கே வாயுவில், அக்னி கூறு மிகப்பிரகாசமாக செயல்படுகின்றது.

 

பிந்துஸ்தானம் என்றால், பிந்து என்றால் ஆன்மா, பிந்து என்ற ஆன்மா அமரும் இடம் அக்னி ஆகும். எனவே ஆன்மாவும் அக்னியும் இணைந்திருக்கும் இடம் நெற்றி பகுதியாகும். ஆன்ம விளக்கம் அதாவது ஆன்ம அறிவு நெற்றியில் உள்ளது. எனவே மனித தேகத்தார்களுக்கு நெற்றியில் உரோமம் தோன்றாது.

 

நெற்றியில் உரோமம் உண்டாகாத மனிதர்களுக்கு ஆன்ம காரண அறிவு காரியப்பட்டுள்ளது. மற்ற மிருகாதிகளுக்கு உரோமம் நெற்றியில் உண்டான படியால் அவைகளுக்கு ஆன்ம காரண அறிவு அருகியிருக்கின்றது என்று அறிய வேண்டும்.

 

உண்மை அறிவான ஆன்ம அறிவைக்கொண்டு, அனுபவ அறிவான கடவுள் அறிவை அறிய வேண்டும். கடவுளை அடைவதற்கான ஆன்ம அறிவு மனித தேகத்தில் மட்டுமே விளங்குகின்றது. எனவே, மனித தேகத்தில் மட்டுமே கடவுள் காரியப்படுவார்.

 

இதற்கு மாறாக, சமயங்களிலும் பற்பல மதங்களிலும் உள்ள மகான்கள் தங்கள் சமூகத்திற்குத் தெரிந்த உண்மைகளை  மற்றவர்களுக்கு தெரியாத வண்ணம் அந்த உண்மைகளை அடையாளங்களாகப் உருவகப்படுத்தி, கல் சிலையாகவும், உலோக சிலையாகவும், மர சிலையாகவும், யானை தந்தத்தில் செய்த சிலையாகவும், செங்கள் சிலையாகவும் செய்து, அந்தச் சிலைகளில் கடவுள் காரியப்படுவார் எனச் சொல்வது, அல்லது கடவுளே இந்த சிலைகள்தான் எனச் சொல்வது, சரியை, கிரியை செய்கின்ற மந்தை மாந்தர்கள் செய்யக்கூடிய செயல்களாகும். மந்தை மாந்தர்கள் என்றால், தனித்து சிந்தனை செய்யாமல், கூட்டத்தோடு கூட்டமாக சிந்தித்து, உண்மையறியாமல் செய்யக்கூடிய அறிவற்ற செயலாகும். இதனை சிறு பிள்ளை விளையாட்டு எனச் சொல்வார் வள்ளலார்.

 

 இவ்வாறு சிலை ரூபங்களில் கடவுள் தோன்றி அனுக்கிரகம் செய்வார் என்பது ஏமாற்று வேலையாகும்.  அருளுருவமான சிவத்தை நமது ஆன்ம அறிவாலே அறிவதுதான் உண்மை. எனவே, கடவுள் உங்கள் ஒவ்வொருவரின் தேகத்தில் மட்டுமே காரியப்படுவார், அனுக்கிரகம் செய்வார் என்பதை தெரிந்துக்கொண்டு, இன்றிலிருந்தாவது, உங்கள் தேகத்தை சுத்தமாக்குக்குங்கள், உங்கள் உணவை சுத்தமாக்குங்கள், உங்கள் மனதை சுத்தமாக்குங்கள், உங்கள் செயலை சுத்தமாக்குங்கள், உங்கள் கடவுள் வழிபாட்டை சுத்தமாக்குங்கள், உங்கள் தேகம் கடவுளாகும். என்றும் சிலைகள் கடவுளாகாது என்பதை அறிந்துக்கொள்ளுங்கள் மக்களே. மந்தையோடு மந்தையாக மந்தை மனிதராய் வாழ்ந்தது போதும் மக்களே. வள்ளலார் வழியில் விழிப்போடு நடைபோடுங்கள். மனித தேகத்தில்தான் கடவுள் காரியப்படுவார் என்று சொல்லி விடைபெறுகிறேன்.

 

நன்றி மக்களே.

 

சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே...

சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே...

குற்றம் நினையாத மனமும்
            குறை வில்லாத அறிவும்
பற்று இல்லாத உலகும்
            பய மில்லாத நடையும்
சற்றும் கூடாத வயதும்
            சக்கை இல்லாத உணவும்
சுற்றம் சூழாத உடம்பும்

            சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே. - TMR

சற்றும் கூடாத வயதும் 
சக்கை இல்லாத உணவும் 
சுற்றம் சூழாத உடம்பும் 
சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே 

சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே 
சொல்லும் நாமம் துணையாவதே 
சற்றும் கூடாத ஆசையின்றி 
சாந்தி மலரும் உள்ளமதே 

பொய்யின் பாதை விலகிடவே 
பொருளின் பாரம் குறைந்திடவே 
நெஞ்சம் நாளும் தெளிந்திடவே 
நேர்மை தீபம் ஏற்றுவனே

சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே 
சொல்லும் நாமம் துணையாவதே 
சற்றும் கூடாத ஆசையின்றி 
சாந்தி மலரும் உள்ளமதே 

உண்ணும் சோறும் அருளாகும் 
உறையும் மூச்சும் ஜெபமாகும் 
காணும் யாவும் கருணையாகும் 
கடவுள் பாதம் சரணாகும் 

சற்றும் கூடாத வயதும் 
சக்கை இல்லாத உணவும் 
சுற்றம் சூழாத உடம்பும் 
சுத்த சித்தனாக வேண்டுவனே

தொண்டமண்டல சதகம்

 தொண்டமண்டல சதகம்

தொண்டமண்டல மென்பதைத் தொண்டை மண்டலமென்று இச்சென்னை நகரிலிருக்கின்ற வித்துவான்களிற் சிலர் மாறாக வழங்க, அது குறித்துச் சில பிரபுக்களும் வித்துவான்களும் உபாத்தியாயார்களும் "இவ்விரண்டில் இலக்கணவமைதியும் உலகவழக்குமுள்ளது யாது? அதனை யொருவாறு தெரிவிக்கவேண்டும்" என்று கேட்டுக்கொண்ட படி, சிதம்பரம் இராமலிங்கபிள்ளை யவர்களாற் றெரிவிக்கப்பட்டது.

பண்டைய தொண்டை மண்டலத்தின் கீழ் பின்வரும் மாவட்டங்கள் வருகின்றன:

சென்னை
காஞ்சிபுரம்
செங்கல்பட்டு
திருவள்ளூர்
வேலூர்
இராணிப்பேட்டை
திருப்பத்தூர்
திருவண்ணாமலை
விழுப்புரம் (வடக்கு பகுதி)
கடலூர்
கள்ளக்குறிச்சி 

மேலும், ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் உள்ள சில பகுதிகளும் (சித்தூர், திருப்பதி, நெல்லூர் போன்றவை) வரலாற்று ரீதியாகத் தொண்டை நாட்டின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன.

(இன்றும் நமது தமிழ் பாட நூல்களில், “தொண்டை மண்டலம்” என்றே தவறாக குறிப்பிடப்படுகின்றது. இப்படி குறிப்பது தவறு என வள்ளலார் தக்க இலக்கண உதாரணங்களும், கல்வெட்டு சான்றுகளையும் எடுத்துக்காட்டி ”தொண்டமண்டல சதகம்” என்னும் நூலை இயற்றினார். எனவே “தொண்ட மண்டலம்” என்பதே சரியான தமிழ் வார்த்தையாகும்.)

 ======================================================================

1. நூற்பெயர் இலக்கணம்

தொண்டமண்டல சதகம் - ஒருவாறிதனிலக்கணம் விரிக்கின்றார்.

இஃது மூவகைமொழி, இருவகைச்சந்தி, முத்திறத்தொகை, ஒரு தலைநோக்க முந்நிலை யிலக்கணைச் செந்நிலைத் தொடர்.

முற்பாட்டுயர்பொருட் டலைமை யுடையதி னிலைமை, இடைப்பாட்டுடைய துரிமை யுடைமை நிலைமை, பிற்பாட்டுடைமை யுரிமையுடைய துடைமையாய இத் தொடரைச் சொற்றிறந் தோன்றத் தொடர்பின்மை செயின், தொண்டன்-மண்டலம்-சதகம் என்று செய்க.

இதனுள், தொண்டனென்பது வழக்கியற்பாடு, ஒற்றுமைச்செறிவு, வேற்றியற்கரணம், குறிப்புயர்நோக்கம், பொருள்விரியாக்கம் குற்றியல் வண்ணம், இடைப்பல் வயிற்றொகை முதலிய சொல்லியற் பாகுபாட்டி னமைந்த முதற்றொகைச் சிறப்புயர்திணைக் காரணப் பொருட்பெயர். மண்டலமென்பது வடசொன் னோக்கியற் காரணப் பண்புகோ ளிடப் பெயர். சதகமென்பது வடசொற் பாட்டியற் காரண எண்ணிலைக் குழூ உக்கோட்பெயர்.

இத்தொடர்க்கண் இயைபின்மையிற் பொருள் கொளின்:- தொண்டன் - ஆதொண்டன், மண்டலம் - வட்டம், சதகம் - நூற்றினாலாய கூட்டம் என்று கொள்க. இயைபுண்மையிற் பொருள் கொளின்:- தொண்டன் - ஆதொண்ட னென்னுமோர் அரையன், மண்டலம் - இருபதின்காத எல்லை வட்டமாய நாடு, சதகம் - நூறு செய்யுட்களாலாய கூட்டம் என்று கொள்க. பொருத்த இயைபிற் பொருள் முடிபு கொளின்:- ஆதொண்ட னென்னும் அரையனால் ஆளப்பட்ட இருபதின் காத எல்லை வட்டமாய நாட்டின் வண்மையைக் குறித்த நூறு செய்யுட் கூட்டத்தானாய ஓர்வகை யாப்பென்று கொள்க. இங்ஙனம் வழங்கல் சொற்சுருங்கியல், பொருளாழ்பியல், குறிக்கோளியல், தொகையின்பம், அளவிசைப்பாடு, பல்வயின் வழக்கு, ஒருங்கியலுடைமை முதலிய தோன்றக் காரணம் பற்றிய பெயர்க்கோள்களை வழங்குவிக்குங் கலைவல்லோர் கண்ணியநிலை யென்றுணர்க. இஃதின்னும் விரிக்கிற் பெருகும்.

இதனுள் தொண்டமண்டல மென்பத னியலை விளங்க வகுத்துணர்த்துக வெனின்:- ஆதொண்டந் தழைவயிற் கிடத்தப்பட்டதனால் ஆதொண்டன் எனக் காரணக்குறிப்பெய ரேற்று, இரவி மரபின் கண் ஓர் இறைமகனால் ஆளப்பட்ட எதிரிலாட்சி யுடைமையின் இம்மண்டலத்திற்குத் தொண்டமண்டலமெனப் பெயர் வழங்கிற்று.

இனி, ஆதொண்டந் தழையானும் மலரானும் இயற்றிய தொங்கலணிந்தமையின் ஆதொண்டனெனப் பெயர் வழங்கிற்று என்பாரும் உளராலோ எனின் அங்ஙனங் கூறினும் இங்ஙனம் வழங்கல் ஒத்த நிலையென்க.

அற்றேல், ஆதொண்டந் தழைவயிற் கிடத்தப் பட்டவனை ஆதொண்ட னென்று குறியீடு செய்தல் எங்ஙனமெனின்:- மேற் கலை வல்லோர் கண்ணியநிலை யென்றாம், அதனாலுணர்க வென்க. அன்றி, கடப்பந்தழைவயிற் கிடத்தப்பட்டவனைக் கடம்பனென்றும், வேப்பந் தழையானும் மலரானுந் தொடுத்த தொங்கலணிந்தோனை வேம்பனென்றும் இங்ஙனம் பலபட வழங்குங் காரணக் குறிப் பெயர்கள் பலஉள. அவற்றாற் றேர்ந்து தெளிக வென்க.

அற்றேல், ஆதொண்டன் மண்டலமெனல் வேண்டும்: தொண்டமண்டல மெனல் எங்ஙன மெனின்:- நிறுத்த மொழிக்கண்ணீற்றுச் சிறப்புயர்திணை ஆண்பாற் படர்க்கை விகுதியாய அன் னென்பதன் னகரமெய் குறித்துவரு கிளவியோடந் நிறுத்தமொழி பிளவு பட்டிரு சொன்னீர்மையிற் பொருந்தாப் புணர்ச்சியாய்ப் புணர்ச்சியின்பம் பெறாமை நோக்கி, அவை யொன்றுபட் டொருசொன்னீர்மையிற் பொருத்தப் புணர்ச்சியாய்ப் புணர்ச்சியின்பம் பெறற்பொருட்டு ஒத்த கிழத்திக்கும் கிழவோற்கும் புணர்ச்சியின்பந் தோன்றற் பொருட்டகன்று நிற்கு முயிர்ப்பாங்கிபோன்று அகன்று நிற்பவும், நிறுத்தமொழிக் கண் முதனிலை வேற்றுமை யொற்றுமை விரவுறுப்பாகாரம் பல்வயின் வழக்குத் தொகையின்ப முதலிய நோக்கித் தொகுக்கப்பட்டுந் தொகாவியலின் ஞாபக விடய வுருவி னருகிக் கண்ணுற்று நிற்பவும் தொண்ட மண்டல மென்று வழங்கிற்றென்க.

இஃது இருவயிற்றோற்றம், சிறப்பாட்சியுடைமை, பொருளடைச் சேர்பு, ஒற்றுமைச்செறிவு, ஒத்திசைப்பேறு, நுனித்துணர்புணர்வு, முதலிய நோக்கியலைப் பெற்றுத் தேயவழக்குச் சிறப்புடைச் சொற்றொடரிற் போந்த காரணக் குறிப்பெய ரென்க.

தொண்டமண்டல மெனிற் காரணக்குறி விளங்கப் புலப்படலின்றாலோ வெனின்:- மேற் சொற்சுருங்கியன் முதலிய குறித்து வழங்குவித்தல் கவிஞர் கண்ணிய நிலை யென்றால் ஆதலிற் கூர்ந்தறிக வென்க.

கூர்ந்தறிதற் றன்மையது செய்யுள் வழக்கே யன்றிப் பாடை வழக்குத் தேயவழக்கு முதலிய வன்றாலெனின்:- இத் தொண்ட மண்டலமென்பது செய்யுள் வழக்கு முதற் பல்வகைவழக்கிலும் பயின்று வரலானும் முற்காலத்ததன்றிப் பிற்காலத்துக் காரணக்குறியாக்கப் பெயராய் வழங்கலானும் புறப்பாட்டிற் பொருண்முடிபு வல்லுநரல்லார்க்கும் விளங்கப் புலப்படுதலானு மதனகப் பாட்டிற் செய்கை முடிபு முதலிய இயன்மாத்திரையே கூர்ந்தறிக வென்றாமென்க.

இஃது செய்யுண் முதலிய பல்வகை வழக்கினும் பயின்று வருதன் முதலிய இச்சதக யாப்பின்கண்ணும் காஞ்சிமான்மியத்தைக் குறித்த காப்பிய முதலியவற்றின் கண்ணும் பாடை வழக்குத் தேயவழக்கு நகர்வழக்கு முதலிய வழக்கியற்கண்ணும் பல்வகைப் பெயர்க்கு மிலக்கணம் புலப்படுத்தற் கருவியாய முந்துநூன் முதலிய நூன்முடிபின்கண்ணும் வழக்குணர்ச்சிக்கண்ணுங் காண்க வென்க.

அற்றேல் கூர்ந்தறிக என்ற அகப்பாட்டிற் செய்கை முடிபு முதலிய விளங்கப் புலப்படுத்துக வெனின்:- பயன்றரூஉந் தொழிலது புடை பெயர்ச்சிக்கண் உரிமைதோற்றி உரிமையுடைமைக்கு முதலாய முதற்பொரு ளெஞ்சிநிற்ப அம்முதலாய முதற்பொருட் டொழின் முடிபிடனேற்ற தன் றொழிற்பயனுறுதற் கிடனாய செய்பொரு ளாம்முதற்பொரு நோக்கிய லொருபுடை யொப்பத் தொழிற்பயன் றோற்றற் கிடனாயதாப் பொருள் வேற்றுரிமை யேற்றுத் தன்றொழின் முடிபின் முற்றிப் புடைபெயர்ச்சியி னுரிமை பெற்ற முதற் பொருண்மையி னொப்புமை பெற்றுந் தன் புடை பெயர்ச்சியி னுரிமை யேற்று வேற்றுரிமை முதற் பொருட் கரணத் தொழிற்பய னுறப்படூஉஞ் செய்பொருளைத் தன் கருமத் தொழிற் பயனுறப்படூஉஞ் செய்பொருளாப் புடை பெயர்ந் ததனுரிமை யேற்ற முதலாய முதற்பொருட்பாடு பெற்றும் வந்த விரி சொற் றெரிநிலை வினைமுற்றா னணைந்த பெயர்க்கோணிலை நோக்காய, ஆதொண்டந் தழையிற் கிடத்தப்பட்டவன், ஆதொண்டந் தழையானு மலரானு மியற்றப்பட்ட மாலையைத் தரித்தவன் என்பன தன் வினை முதற்றொழிற்பயன் றோற்றுமிடனுந் தன்றொழிற்பய னுறப்படூஉஞ் செய் பொருளு மிடனாக ஆதொண்டந் தழையன் ஆதொண்டைத் தழையன் என விரி சொற்குறிப்பு வினைமுற்றானணைந்த பெயர்க்கோணிலை நோக்காய்ப் பின்னர் இடப்பொரு ளவயவியுங் கருவிப்பொரு ளவயவியு மிடனாகப் பெற்று, ஆதொண்டை யென்பதனீற்றைகாரங்கெட் டஃதூர்ந்த மெய்ம்மேல் விகுதிஅன்னூர்ந்து ஆதொண்டன் எனக் குறுந்தடியுஞ் செம்பட்டு மாயவாறு போற் றொகைநிலை யேற்றுப் பெயரேயாய் நின்றது.

அல்லதூஉம் ஆசிரியர் தொல்காப்பியர் கூறிய

பனையு மரையு மாவிரைக் கிளவியு

நினையுங் காலை யம்மொடு சிவணு

மையெ னிறுதி யரைவரைந்து கெடுமே

மெய்யவ ணொழிய வென்மனார் புலவர்1

என்னுஞ் சூத்திரத்துள் 'நினையுங்காலை' யென்பதனாற் றழை யென்னுஞ் சொல்வந்துழி தொண்டை யென்னுஞ்சொல் இறுதி ஐகாரங் கெட்டஃதூர்ந்த மெய்ம்மேல் அம்முச்சாரியை யூர்ந்து நின்றதன்றே; அங்ஙனம் உயர்திணை ஆண்பாற் படர்க்கை விகுதியாய அன்னென்பதனை யேற்குமிடத் தத்தழையென்ப தெஞ்சி யத்தழையிற் கிடத்தப்பட்டவனென் றறிந்துகோடற் குறியாத் தழையாற் போந்த அம்முச்சாரியையின் மகரவொற்றுநீங்க நின்ற அகரத்தின் பின்னர் அவ்வுயர் திணை ஆண்பால் விகுதி அன்னென்பதி னகர நீங்க நின்ற னகரவொற்றடுத்து ஆதொண்டன் என்றாயது எனினு மமையும். இதனை, முன்னிலை இறுதிநிலை, இடைநிலை முதலிய பல்வகை யுறுப்புக்களிற் பல்வகை நோக்குடைப் பல்வகைப் பெயரும் செறிப்பிற் றிறப்பட நெறிப்படூஉம் வழக்கிற் பல்வகை விகாரத்தாற் செந்நிலைபெறூஉமென விதித்த வுணர்வுடையோ ருயர்நெறி வழக்கா லுய்த்துணர்க.

இங்ஙனம், ஆதொண்டனென்னும் பெயர் முதற்பொருண் முடிபு தன்முடிபிற் பெற்ற தன்றொழிற் பயனுறப்படூஉஞ் செய்பொருட்டன்மை யகப்பாட்டிலும், உடைப்பொருட் பிறிதி னுரிமையுடைமைத் தன்மை புறப்பாட்டினும், உயர் பொருளடைச் சிறப்பிடப் பெயர் அவ்விருவயினும் பொருந்தநின்ற மண்டல மென்பதனோடு மருவும்வழி, மேல் வகுத்த வண்ணந் தன்னீறும் முதலுந் தொகுத்தலைப் பெற்றதென்க. அல்லதூஉம், முதலெஞ்சிநின்ற இப்பெயர் மண்டலத்தோ டணைந்த வழி விகுதி அன் எஞ்சி அம்முச்சாரியை பெற்று வருமொழி நோக்கி மகரமொழியத் தொண்ட மண்டலமென் றாயதெனினு மமையும். இதனை ஆசிரியர் தொல்காப்பியர் கூறிய,

1. தொல்காப்பியம், எழுத்ததிகாரம், உயிர்மயங்கியல், 81

அப்பெயர் மெய்கெடுத் தன்கெடு வழியு

நிற்றலு முரித்தே யம்மென் சாரியை

மக்கண் முறைதொகூஉ மருங்கி னான2

என்னுஞ் சூத்திர நோக்கத்தாற் காண்கவென்க.

ஆதொண்ட னென்பது தென்சொன்னோக்கு மண்டல மென்பது வட சொன்னோக்கு தம்முட் செறிவா னொத்தவேனும் பாடையா னொவ்வாமை பெறலின் அங்ஙனம் பெறாமை நோக்கியும், முன்னிலையாய அந் நிலைக்கும் பின்னிலையாய இந்நிலைக்கும் இலச்சினை யாதல் நோக்கியும், விசேடண விசேடியச் செந்நிலை மரபு நோக்கியும் இங்ஙன முதலு மீறுந் தொகுத்தலைப் பெற்ற தெனினும்; முதனிலை வண்ணவொற்றுமை, இசை யொற்றுமை, உரு பொற்றுமை நோக்கியும், இறுதிநிலை சிறப்புநிலை இனவொற்றுமை நோக்கியுந் தொகுத்தலைப் பெற்றதெனினு மமையும். இஃதின்னுங் கூறிற் பெருகும், ஆகலின் ஆசிரியர் தொல்காப்பியர் கூறிய

உணரக் கூறிய புணரியன் மருங்கிற்

கண்டுசெயற் குரியவை கண்ணினர் கொளலே3

என்னுஞ் சூத்திரக் கருத்தா னமைக வென்க.

அன்றி, ஆதிநாராயணன் புரம் - நாரணபுரம், ஆபூதன் மங்கலம் - பூதமங்கலம், பெரும்பற்றினாற் புலிப்பாதன் பூசித்தவூர் - பெரும்பற்றினாற் புலி பூசித்தவூர் - பெரும்பற்றப்புலியூர் - புலியூர் முதலிய பெயர்க் கோள்களையும், புள்ளம் பூதன் குடி - பூதங்குடி, கொற்றன் குடி - கொற்றங்குடி, சாத்தன்குடி - சாத்தங்குடி, கொற்றன் மங்கலம் - கொற்ற மங்கலம், சாத்தன் மங்கலம் - சாத்தமங்கலம், வேடன் மங்கலம் - வேட்டமங்கலம், வேடன் குடி - வேட்டங்குடி, சாத்தன் மங்கை - சாத்தமங்கை, விஜயன் மங்கை - விஜயமங்கை, கண்ணன் மங்கை - கண்ணமங்கை, கண்ணன் புரம் - கண்ணபுரம், கண்ணன் குடி - கண்ணங்குடி, சீராமன் விண்ணகரம் - சீராமவிண்ணகரம், வரகுணன் மங்கை - வரகுணமங்கை, ஐயைபுரம் - ஐயபுரம் முதலிய பெயர்க்கோள்களையும்; நந்தன் மண்டலம் - நந்தமண்டலம், சேரன் மண்டலம் - சேரமண்டலம், சோழன் மண்டலம் - சோழமண்டலம் முதலிய பெயர்க்கோள்களையும் பற்றாகக் கொண்டமை வென்க. இதனைப் பிற்காலத்து மரூஉ வழக்கென்று கொள்வாரு முளராலோ வெனின், அங்ஙனம் கொள்வது மரபன்று; கொள்கினுங் கொள்க வென்க.

இத்தொண்ட மண்டல மென்பது பல்வகைப் புணர்ச்சிக்கும் பல்வகை வழக்கியற்கும் இயற்பா டின்னோசை முதலியவற்றிற்கும் ஒத்த நிலை யென்க.

2. தொல், எழுத்து, புள்ளிமயங்கியல், 55

3. தொல், எழுத்து, புள்ளிமயங்கியல், 110

இங்ஙனமன்றி, தொண்டைமண்டல மென்பாரு முளராலோ வெனின்:- அங்ஙன மாறுபடக் கூறுவோர் நுண்ணிய அறிஞர் கண்ணிய நிலையும், மாற்றம் பொருளுறூஉ மாற்ற னிலையும், பல்வகைப் புணர்ப்பிற் செல்வகை நிலையுங், கடிபு கோணெறியின் முடிபுறூஉ நிலையும், இழுக்கறூஉம் பல்வகை வழக்கிய னிலையும், ஒருவாற்றானும் ஓர்ந்துணர்கிலராய்ப் போலியியனிலை கோலுநரென்க. என்னை? இலக்கண நுட்பங் கூர்ந்துய்த் துணர்தற்றன்மையுளரேல் அங்ஙனங் கூறற் கியையாராகலின், அவர் சில வழூஉநெறி வழக்குபற்றிக் கூறுதன் மாத்திரைய ரன்றி விவகரிக்கக் கடவ ரல்லர்.

ஆயினும், அவர்க்கும், மற்றவர்க்கும் அவ்வழக்கு அழிவழக்கே யன்றி இழிவழக்குமாம் என்றுணர்ச்சி தோன்றற்கு யாமே அத்தலைக் கண் நின்று அவர்கூற்றாக விவகரித்து அதனை மறுக்கின்றோம்:-

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- தொண்டைத் தழையானும் மலரானும் இயற்றிய மாலையணிந்தவன் ஆண்ட மண்டலமாகலின், தொண்டைமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- தொண்டைமண்டல மெனின், கொவ்வைத் தூற்றையுடைய மண்டலமென்றும், ஒருவாறு ஆதொண்டைத் தூற்றையுடைய மண்டலமென்றும் தெளிவின்றிக் கருதப்படுவதன்றித் தொண்டைத் தழையானும் மலரானும் இயற்றிய மாலையணிந்தவனா லாளப் பட்ட மண்டலமென்று கருதப்படுவதன்று.

அல்லதூஉம் சேரன் மண்டலம் - சேரமண்டலம், சோழன் மண்டலம் - சோழமண்டலம் என்பனபோ லிம்மண்டலத்திற்கு, முன்னர் துண்டீரனா லாளப்பட்டமையின் துண்டீரன் மண்டலம் - துண்டீர மண்டலம், துண்டீரன் புரம் - துண்டீரபுரம் என்றும்; பின்னர் தண்டகனா லாளப்பட்டமையின் தண்டகன் நாடு - தண்டகனாடு, தண்டகன் புரம் - தண்டகபுரம் என்றும் பெயர் வழங்கின. அவைபோல், அதன் பின்னர் ஆதொண்டனா லாளப்பட்டமையின், ஆதொண்டன் மண்டலம் - ஆதொண்டமண்டலம், தொண்டன் மண்டலம் - தொண்டமண்டல மென்றே மரபு வழுவாமை வழங்கல் வேண்டும். இதற்குப் பிரமாணம்

முக்கணான் கணநா தர்க்கு முதன்மைத்துண்டீர னாண்டு

மிக்கதுண் டீரனாடாய்த் தண்டக வேந்தன் றாங்கித்

தக்கதண் டகனன் னாடாய்த் தபனன்மா குலத்துச் சோழன்

றொக்கதார்த் தொண்ட மான்காத் தாயது தொண்ட னாடே

இங்ஙனம் பல்காப்பியங்களினும் பலபிரபந்தங்களினும், பிரபல வித்துவான்களாக முன்னிருந்த ஔவையார் கம்பன் ஒட்டக்கூத்தன் முதலானோர்கள் பல்வகைக் காரணங் குறித்துச் செய்த பல்வகைச் செய்யுட்களினும், ஈண்டு முன்னும் பின்னும் வகுத்தமைக்குப் பிரமாணங்க ளிருக்கின்றன. அவைகளை விரிக்கிற் பெருகும். ஆகலின் அவற்றைத் தனித்தனி காண்டொறு மாங்காங் குணர்ந்தமைக.

அங்ஙனமன்றித் தொண்டைமண்டல மெனின், சான்றோர் வழித்தாய மரபு வழுவி மயங்குவதூ உமன்றிக் "காஞ்சி விருக்க முடைமையான் அந்நகருடை வளாகத்திற்குக் காஞ்சிமண்டமென்று வழங்கிற்று; அங்ஙனமே, தொண்டைத்தூறுடைமை பற்றித் தொண்டைமண்டலமென்று வழங்கிற்று. இஃதே துணிபு" என்று திரிபு தோற்றும். அன்றித் தொண்டைத்தழையானும் மலரானும் இயற்றப்பட்ட தொங்கலணிந்த வோரரையனா லாளப்பட்ட மண்டலம் அவ்வரையனுக் குரிமை தோன்ற நிற்றலின்றிப் பரம்பரையானன்றி யிடைப்பாட்டாற் பெற்ற அத் தொண்டையை வேற்றுரிமையாகப் பெறற்கு எவ்வாற்றானும் பொருத்தமின்று. இதனைக் கல்வியிற் சாதாரணத் தன்மையுடையோரும் "வாதராயண சம்பந்தத்தி னினம் போலும்!" என்று எள்குவர்; அன்றிக் "குமரியைக் கொண்டவனை விட்டுக் கூடவந்தவனோடு கூட்டியனுப்பியது போலும்! என்றசதியாடுவர்; என்னின், கற்றுவல்லோர் முகப்பின், இஃதென்னாம்? இதன்கண் உரிமைமலைவு, பொருண்மலைவு, மரபுமலைவு, வழக்குமலைவு, தகுதிமலைவு, உணர்ச்சிமலைவு, யூகமலைவு, நியாயமலைவு, கருத்துமலைவு முதலிய மலைவின் தொகையே புலப்படுகின்றன. ஆகலின், தொண்டைமண்டல மெனல் அமைவன்று; தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- அஃதேல், அற்றன்று; பாண்டியன் மண்டலம் பாண்டிமண்டல மென்றாயது போலத் தொண்டையன் மண்டலம் என்பது விகுதி அன்கெட்டுத் தொண்டை மண்டலமென்றாயது; ஆகலின் தொண்டைமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- பாண்டியன் மண்டலம் பாண்டி மண்டலமென்றாயது மரூஉவழக்கு. இஃதங்ஙனமன்று. மரூஉவழக்காயினும் பாண்டியென்பது குடிப் பெயர்க்கோளாய் அவ்வரையனையும் ஒற்றுமையுரிமையால் அம்மண்டலத்தையு மன்றி வேறு குறித்தலின்றி நிற்றலின் அறிஞரா லமைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. தொண்டை மண்டல மென்பதை மரூஉவழக்கி னமைத்துக் கொள்வோமெனின், இங்ஙனங் குறித்தலின்றிப் பல்வகையானும் வேறு குறித்து வழூஉநிலையைப் பெறுகின்றது. என்னை? தொண்டைத் தழையானு மலரானுந் தொடுத்த தொங்க லணிந்தோனைத் தொண்டையன் எனின், பிற்காலத்தின் மக்கள் வரலாறுணராமையின் "பெருந் தொண்டையனைத் தொண்டையனென்று வழங்கினர் கொல்? அன்றிப் புழைக்கை யுடைமையாற் றும்பி முகத்தவன் கொல்?" என்றையுறுதற்கும், தொண்டு ஐயனென்று பிரித்து ஏற்றபெற்றி கோடற்கும், ஒருவாற்றாற் கேள்வி யுடையோருங் "கொவ்வைத் தழையிற்புனைந்த மாலை யுடையன்கொல்? ஆதொண்டைத் தழையிற் கிடத்தப்பட்டவன் கொல்?" என்றையுற்று மயங்குதற்கும் இடனாய்ச் சொல்லி பொருள்வலி இன்னிசை வண்ண முதலிய சிதைவுற நின்று வழூஉநிலையைப் பெற்று மண்டலத்தோடணைந்து ஐயம் மயக்கம் கவர்கோண் முதலிய இழுக்கினையேற்று வழுவினும் வழுவாய் நிற்றலானும்; இங்ஙனம் வழங்கல் அறிஞர் வழக்கன்றாகலானும் இதனை வழூஉநிலை யென்றாம். இஃது "உடற்றூய்மை கருதி நீராட்டுவந்து சென்று ஆண்டு அளற்றின் அழுந்திய தொக்கு" மென்று எள்குதற்கிடனன்றிச் சிறிது மமைத்துக்கோடற் கிடனன்று. ஆகலின், தொண்டைமண்டலமெனல் அமைவன்று; தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- அற்றேல், தொண்டையென்பது ஆகுபெயராய் நின்று அரையனை யுணர்த்தி யுரிமைதோற்றி மண்டலத்தொடு புணர்ந்து தொண்டைமண்டல மென் றாயிற்று; அதனால் தொண்டை மண்டல மெனல் வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- இடைப்பாட்டி னியதி யியைபின்றி வந்த கடம்பூர் என்பது கடம்ப விருக்கத்தையுடைய ஊரென்று தன்னளவே புலப்படுத்துமன்றி ஆகுபெயராய்க் கடப்பமாலையைத் தரித்தவனூரென்று பிறிதளவு புலப்படுத்துவதின்று. என்னை? ஆகுபெயர் ஒன்றன்பெயரா னதற்கியை பிறிதைத் தொன்முறை யுரைப்பதாகலின். அங்ஙனமே பரம்பரையானன்றி இடைப்பாட்டினியதி யியைபின்றிவந்த தொண்டைமண்டலத்தோடு புணர்ந்துழி தொண்டையையுடைய மண்டலமென்று தன்னளவுணர்த்து மன்றித் தொண்டையையுடையான் மண்டலமென்று பிறிதினள வுணர்த்தற் கோர்வகையானும் வலியின்று. இஃது "யூகமின்றி ஒன்றுகுறித் தொன்றுவரைய வொன்றுபட்ட' தென்னு முலக வழக்கி னினம்போலும்!" என் றெள்குதற் கிடனாம். ஆதலில் தொண்டைமண்டலமென லமைவன்று; தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- அற்றேல், தொண்டை யுடையனாலாளப்பட்டது தொண்டையென்று ஈறுகெட்டு ஐ விகுதி யேற்றுச் சிறப்புப் பெயராய் மண்டலத் தொடு புணர்ந்து அங்ஙனமாயிற்று. ஆகலில் தொண்டைமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- ஐயீற்றின் ஐகாரவிகுதி போந்து கெட்டுப் புணரிற் குறியீடின்மையிற் சிறப்பன்று; இங்ஙனம் புணர்த்தல் இயற்பாடுமன்று; அறிஞர் மரபுமன்று. அங்ஙனமாயினும் தொண்டையை யுடையதென் றாகுமன்றித் தொண்டை யுடையனா லாளப்பட்டதென் றொருவாற்றானு மாவதன்று. அன்றிச் சோழமண்டல முதலியவற்றோடு முரணும். அங்ஙன மமைதியின்றிக் கூறினுஞ் சந்தியின்பத்தான் நாகை பட்டினம் நாகபட்டின மென்றாயதுபோல், தொண்டை மண்டலம் தொண்ட மண்டலமென் றாதலே வேண்டும். இதனை முன்னர் விலக்கியவற்றுட் காண்க. இஃது பலவகை யிழுக்கினுஞ் செல்வகைத்து. "இரும்பொற் பூண்டுரீஇச் சென்று கரும் பொற்றளைகை புகுத்தியதி னினம்!" என்றெள்குதற் கிடனாம். ஆகலில் தொண்டைமண்டல மெனல் அமைவன்று; தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அல்லதூஉம், இங்ஙனம் தொண்டை யென்பது பல்வகைப் பொருட்கிடனாய பெயர்த் திரிசொல். ஆதொண்டை யென்பது தன்னளவே யுணர்த்தும் பெயரியற் சொல். இங்ஙனம் திரிசொல்லாற் சிறப்புப் பெயர்க் காரணக் குறிசெய்தல் வழக்கறிந்தோர் மரபன்று. இயற்சொல்லாற் காரணக் குறிப்பெய ரமைத்தலே யவரது மரபு. இஃது ஆதொண்டச் சக்ரவர்த்தி யென்று வழங்கும் அறிஞர் வழக்காலறியப்படும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- அற்றேல், ஆதொண்டையன் என்பது மண்டலத்தோடு புணர்ந்துழி முதலுமீறுங்கெட்டு அங்ஙனமாயிற்று; ஆகலின் தொண்டை மண்டல மெனல்வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- ஆதொண்டையன் எனின், தொகையின்பமும் இசையின்பமும் செறிவுகோளு மின்றிப் புல்லென்கையானும், சுருங்கியற் பேரின்பங் குறித்து முன்னும் பின்னும் தொகைசெய்தமைத்த சான்றோர் ஓரெழுத்தா னீட்டியற் பெயர்ப்பாற்படுத்தி முடிபுவழூஉச் செயற் கியையாராகலினும், இங்ஙனம் தொகுக்கப்படின் பொருளாட்சி முதலிய குன்றலின்றிச் செந்நெறியிற் பெரும்பயன்றரலானும், அங்ஙனமமைத்தல் வழுவேயாம். இஃது ஆதொண்டையன் சக்ரவர்த்தி ஆதொண்டயச் சக்ரவர்த்தி யென்னாது, ஆதொண்டன் சக்ரவர்த்தி ஆதொண்டச் சக்ரவர்த்தியென்று வழங்கும் அறிஞர் வழக்காலறியப்படும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- ஆண்டு ஆதொண்டைச் சக்ரவர்த்தி யெனின் வழுவென்னெனின்.

அதனை மறுத்தல்:- அங்ஙனம் பெறின், அவ்வரையற்கு ஆதொண்டையாற் காரணக் குறிப்பெயரமைப்பான் கருதியவன்றே கருதியதாதல் வேண்டும். அங்ஙனமின்றிப் பின்னர் செங்கோன்மை ஆண்மை முதலிய வண்மையுடைமை பற்றி முகமனா வமைக்கப்பட்டது. ஆகலின், வழூஉ இங்ஙனமென்க. ஈண்டு ஆதொண்டன் சக்ரவர்த்தி ஆதொண்டச் சக்ரவர்த்தி யென்பது 'புடைப்புள கன்னிப் பொற்குலைக்கண்ணே இடைப்பிள வியையா விரட்டைப்பழம்போன்' றொரு பொருட் கிருவயி னெழுந் திடைப்பிளவறியாச் சிறப்பினப் பெயர். ஆதொண்டன் சோழன் ஆதொண்டச்சோழ னென்பதுமது. இதனை, தசரதன் சக்ரவர்த்தி - தசரதச்சக்ரவர்த்தி, நளன் சக்ரவர்த்தி - நளச்சக்ரவர்த்தி, புரூரன் சக்ரவர்த்தி - புரூரச்சக்ரவர்த்தி, சோழன் ராஜன் - சோழராஜன், சேரன் ராஜன் - சேரராஜன், பாண்டியன் ராஜன் - பாண்டியராஜன், சோழன் மஹாராஜன் - சோழமஹாராஜன், சைவன் சோழன் - சைவச்சோழன், குலோத்துங்கன் பாண்டியன் - குலோத்துங்கப் பாண்டியன், சோழன் மன்னன் - சோழமன்னன், சேரன் மன்னன் - சேரமன்னன் என வழங்கும் பல்வகை முடிபு வழக்குகளாற்றெளிந்தமையப்படும்; ஆகலின் ஆதொண்ட னெனல் வேண்டும்; ஆதொண்டையனெனல் இழுக்கு. இங்ஙனம் இழுக்காய ஆதொண்டையனென்பது முதலுமீறுங்கெட்டு மண்டலத்தொடு புணர்ந்து தொண்டைமண்டலமென் றாயிற் றெனினும், மேற்குறித்த பல்வகை வழூஉக்கட்கும் பேரிடனாகத் தக்கது. "'இடனறிந்து பிறாண்டாத் தினவுண்ணி எரிவிற் புழுங்கிற்று' என்பதற்கும், 'கருத்தறியாமற் கலப்பான் புகுந்து அருத்த மிழுக்குமா' லென்பதற்கு மினம்!" என்று எள்குதற் கிடனாம். ஆகலில் தொண்டைமண்டல மெனல் வழூஉ; தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- தொண்டைக்கா டுடைமையால் தொண்டை மண்டல மெனல் வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- இங்ஙனம் தொண்ட மண்டல வரலாற்றை வகுக்குங் காப்பியத்திற் கண்டதேயன்று; இவ்வாறுண்டென்றறிஞரா னிதுகாறியாங் கேட்டதுமின்று; ஆகலின் வழுவாம். இஃது 'வழியறியாக் கன்று குழிவழியாச் சென்' றென்பதற்கினம். இங்ஙனம் வழியறியாது மொழியினும், பொய்கூறினும் பொருந்தக்கூறுக வென்னுமிழிந்தோர் வழக்கின்கண்ணு மேற்புடைத்தன்று. என்னையெனின் காஞ்சி தில்லை என்னு மரபுப்பெயர்கள் ஒற்றுமை யுரிமை குறித்து காஞ்சியைக் கண்டு தில்லையை யடைந்தானென்று வழங்கப்படுகின்றன. அங்ஙனம் தொண்டையைக் கண்டு என்று எவ்வகை வழக்கினும் வழங்கப்பட்ட தின்றாகலி னென்க. இதனாலுந் தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அவர் கூற்றாக விவகரித்தல்:- தொண்டைமான் என்னும் பெயருள் வேற்றோரரைய னிருந் ததிகரித்தமையின் தொண்டைமான் மண்டலமென்பது மான் கெட்டு அங்ஙனமாயிற்று; ஆகலில் தொண்டைமண்டல மெனல் வேண்டும்.

அதனை மறுத்தல்:- இங்ஙனம் புணரினும், மேற்குறித்த வழூஉ நிலைகட்கிடனாம்.

அன்றித் தொண்டைமா னென்பதே வழு. என்னை? தொண்டைமானென்பது தனிமொழி தொடர்மொழி என்பவற்றுள் எம்மொழி? விடை:- தனிமொழி, வினா:- தனிமொழியாயின் இதற்கு முதனிலை இறுதிநிலை இடைநிலை என்னை? விடை:- தொண்டை - முதனிலை, ஆன் - கடைநிலை, மகரம் - இடைநிலையாம்.

அதனை மறுத்தல்:- என்னின் முதனிலைக்கும் இறுதிநிலைக்கும் இடைப்பா டொத்து நிற்பது இங்ஙனம் வரூஉம் பெயர்கட்கு இடைநிலை. ஈண்டு முதனிலையீற்று ஐகாரக் குறுக்கம் விலங்கிப் பொறுத்திசைப்ப இடைப்பாடின்றி இறுதிநிலையோடு இணைந்து வேறு குறித்தலில் இடைநிலையி லமைவின்று. அன்னீறன்றி ஆனீறு ஆறிறந்தன்றி ஐந்திறந்தியையுந் தொடர்மொழிப் பெயர்க்கன்றி இங்ஙனம் உரித்தாவதன்று. நயப்பாடின்மையின் ஆகலின் இறுதிநிலையியலும் அமைவின்று. விகாரத்தால் வேறு குறித்தலின் முதனிலையியலும் அமைவின்று.

அல்லதூஉம், இஃதிடைநிலையாயின், கோமான் என்பதற்கும் அங்ஙனம் இடைநிலையாகல் வேண்டும். அங்ஙனமாயின், கோ-ம்-ஆன்:- இவற்றுள், கோ - அரையன் என்னின், ஆன்விகுதி அதிகரிப்பின்றி மூங்கைபோலும் யானையுண்டகனி போலும் பெயர்ச்சியும் பயனுமின்றி வற்றன்மரனி னின்றது. ஆகலின் இஃது இங்ஙனமன்று; ஆகலின் அஃது அங்ஙனமன்று. இஃது 'கைபடலறியான் பொய்பட லொன்றோ' என்பதற்கினம். ஈண்டு, தொடர்மொழியாய்க் கோன்மன் - கோமான் என நிலைமொழி யீறு கெட்டு வருமொழி முதனீண்டது. இதனை வழுதிமன் என்னுங் காப்பிய வழக்கானுங் கண்டுணர்க. அன்றி, கோன் மஹான் - கோமான் என நிலைமொழி யீறு கெட்டு வருமொழி வடமொழியாதலின் விகாரம் பெற்றுக் கோமான் என்றாயது. அன்றி, கோன்மான் என நிலைமொழி யீறுகெட்டுக் கோமா னென்றாயது. இங்ஙனமே தொண்டன்மன் - தொண்டன்மஹான் - தொண்டன்மான் என்பன தொண்டமானென் றாயது. மன் மஹான் மான் என்பவைக்குப் பெருமையுடையவ னென்பது பொருள். ஆகலின், தொண்டைமானெனல் வழு; தொண்டமா னெனல் வேண்டும். இங்ஙனமே சேரன்மான் - சேரமான், மலையன்மான் - மலையமான் முதலியவுங் காண்க. ஆகலின் மண்டலத்தோடு கூடிய வழி தொண்டமண்டல மெனல் வேண்டும். அன்றி, தொண்டனாடெனல் வேண்டும். தொண்டை நாடெனல் வழூஉ. என்னை? சேரன் நாடு - சேரனாடு, சோழன் நாடு - சோழனாடு, பாண்டியன் நாடு - பாண்டியனாடு, மலையன் நாடு - மலையனாடு என்பது போல், தொண்டன் நாடு - தொண்டனாடு எனல் மரபு. ஆகலின், தொண்டனாடு எனில் அடியனென்ன முதல் வேறு குறிக்குமே யெனின், அங்ஙனங் குறிப்பதில் ஆற்றலுமின்று பயனுமின்று. என்னை? ஆவென்பது கரண விடயமாக நின்று உரியானைக் குறிக்கின்ற தாகலின்; அன்றி, உடையானையன்றி உடைமைகுறித்தலின்றாகலி னென்க.

இங்ஙனம் பல்வகையாற் சொல்வகை செய்தலென்? தொண்டை மண்டல மெனின் மேற்குறித்த வண்ணம் உரிமைமலைவு, பொருண் மலைவு, மரபுமலைவு, வழக்குமலைவு, தகுதிமலைவு, உணர்ச்சிமலைவு, யூகமலைவு, நியாயமலைவு, கருத்துமலைவு, ஐயம், கவர்கோள், மயக்கம், வேற்றுக்குறிப்பு, வேற்றுரிமைநிலைமை, நியதியின்மை, இயைபின்மை, சொல்வலிச்சிதைவு, பொருள்வலிச்சிதைவு, பொய்க்கோள், அனர்த்தம், இன்னிசைவண்ணச்சிதைவு, பிளவுபாடு முதலிய பல்வகை வழுக்கட்கிடனாம்.

அன்றி, ஆதொண்டை என்பதன் ஈற்று ஐகாரக் குறுக்கம் குற்றலகே பெற்றது. தொண்டை என்பதன் ஈற்று ஐகாரக் குறுக்கம் குற்றலகோடு ஒற்றலகு பெற்றது. என்னை? ஆதொண்டை: ஆ - தொண் - டை: ஈரலகு - ஓரலகு - அரையலகு முதலிடைப்பாடு இருகலை - நடுவிடைப்பாடு காற்கலை - கடையிடைப்பாடு முக்காற்கலை ஆகலின், ஆதொண்டைஈற்று ஐகாரக்குறுக்கம் குற்றலகே பெற்றது. தொண்டை: தொண் - டை: ஓரலகு - அரையலகு - முன்னிடைப்பாடு காற்கலை - பின்னிடைப்பாடு அரைக்கலை ஆகலின், தொண்டை ஈற்று ஐகாரக்குறுக்கம் குற்றலகோடு ஒற்றலகும் பெற்றது. இங்ஙனம் தொண்டை மண்டலத்தோடு புணருங்கால், மண் - ட - ல - ம்; ஓரலகு - அரையலகு - ஓரலகு - அரையலகு - நான்கிடைப்பாடு: கால் - கால் - அரை - அரை பெற்று வேற்றிசை விரவி நிற்றலின், புணர்ச்சியிடை ஐங்கலையைப் பெற்றுப் பிரிந்து வேறு குறிக்கின்றது. ஆகலினும், தொண்டை மண்டலமெனல்வழு; தொண்ட மண்டல மெனல் வேண்டும்.

இங்ஙனம், பெயர்க்கோள்கட்கு இயற்சொற்பெயர் முதலிய, சொல்விரிப் பெயர் முதலிய, செஞ்சொற் பெயர் முதலிய, சாதிக் கூற்றுப் பெயர் முதலிய, ஒரு மொழிப் பெயர் முதலிய, உயர்திணைப் பெயர் முதலிய, பாற் பெயர் முதலிய, பொதுவியற்பொதுப் பெயர் முதலிய, தன்மைப்பெயர் முதலிய, வழக்குப்பெயர் முதலிய, வெளிப்படைப்பெயர் முதலிய, வரையியனடைப் பெயர் முதலிய, உயருரிமைப்பெயர் முதலிய, சிறப்புநிலைப்பெயர் முதலிய, சித்துப்பொருட்பெயர் முதலிய, இடுகுறிப் பெயர் முதலிய, மரபு நிலைப்பெயர் முதலிய, எழுத்துத் தொடர்ப்பெயர் முதலிய, பொருணிலைப்பகுபதப்பெயர் முதலிய, பெருஞ் சொல்லாட்சிப் பெயர் முதலிய, முதனூல்வாய்ப் பாட்டுப்பெயர் முதலிய - இவைமுதற் பெயர்ப்பாகுபாடுகளின் இலக்கணங்களும்; எழுத்துப் புணர்ச்சி, பதப்புணர்ச்சி, தொடர்புப்புணர்ச்சி, பொருட்புணர்ச்சி, வண்ணப்புணர்ச்சி, அளபுப்புணர்ச்சி, இயைபுப்புணர்ச்சி, சமநிலைப் புணர்ச்சி, கலவைப்புணர்ச்சி, தெரிநிலைப்புணர்ச்சி, குறிப்புப்புணர்ச்சி, வேற்றுமைப்புணர்ச்சி, ஒற்றுமைப்புணர்ச்சி, சிறப்புடைப்புணர்ச்சி, பொதுவுடைப்புணர்ச்சி, இருமைப்புணர்ச்சி முதலிய புணர்ச்சி இலக்கணங்களும் கூர்ந்துணரார்க்குத் தொண்டமண்டல மென்பதின் இலக்கணமும் புலப்படுவதன்று.

இங்ஙனம் உணரமாட்டாதார், ஆதொண்டச் சக்ரவர்த்தி என்பவர் தாம் அரசு செய்யுங் காலத்தில் தம்மாற் கட்டுவித்த ஆலயங்களில் தம் பெயரிலச்சினை சிலையின்கண் பொறிப்பித்தனர். ஆண்டும் ஆதொண்ட என்றே இலக்கண அமைதி பெற்றிருக்கின்றது. இதனை, திருவலிதாயம் திருமுல்லைவாயில் முதலிய சிவதலங்களிற் சென்றேனுங் கண்டு தெளியக் கடவர். இஃதின்னுங் கூறிற் பெருகும்.

நூற்பெயர் இலக்கணம் முற்றிற்று

2. வழிபடு கடவுள் வணக்கப் பாட்டுரை

வழிபடு கடவுள் வணக்கம்

ஆசிரிய விருத்தம்

கொண்டலை நிகர்க்கும் வேளாண் குடியொடு தழீஇய தொண்ட

மண்டல சதகந் தன்னை வளமையான் வகுப்ப தற்குப்

புண்டர நுதலி ரண்டு புயமிசை யிருந்தி ரண்டு

குண்டல நிகரி ரண்டு குமரரை வணக்கஞ் செய்வாம்.

கொ...ம்: இச் செய்யுள் - வியனுறுமெதிரதூஉம், வீழாக்கொடையும், பயனுறூஉந்தொழிலும், பழியாப்பண்பும், வாய்மையும், அறிவும், மாஅண்பும், ஆண்மையும், தூய்மையும், பொறையும், தோஒற்றமும், அன்பும், உளங்கொள் இரக்கமும், ஒழுக்கமும் முதலா விளங்கு விழுக்குடி வேளாண்குடியே இத் தொண்டமண்டலத்திற் பெரும்பாலும் இறைகொளப்பட்டுத் தம் வளமையான் ஈண்டுறூஉம் மற்றைக் குடிகட்கும் இம்மண்டலத்திற்கும் வளமை தோற்றிற்று. அஃது நெறிப்பானுஞ் செறிப்பானுந் தோன்ற வழிபடு கடவுட் பராஅய்ப் புலப்படுத்துவ லென்று புகுந்தமை யுணர்த்துகின்ற தென்க.

எங்ஙனமெனில், "கொண்டலை நிகர்க்கும் வேளாண் குடியொடு தழீஇய தொண்டமண்டல சதகந்தன்னை வளமையான் வகுப்பதற்குக் குமரரை வணங்குவாம்" என்றது உய்த்துணர்க வென்க. இஃது வற்புறுத்தற்கு வேளாண்குடியை அளவை முகத்தான் வெளிப்படையின் விளங்கவைத்து மற்றைக்குடிகளை வேற்றுரு பொடுவிற் பராமுகத்தாற் குறிப்பின்கட் சார்த்தி வைத்ததே யமையுமென்க. விளங்கு விழுக்குடி வேளாண்குடி யென்றதனாலன்றே அங்கையிற்கனி போன்றிங்ஙனம் பெற்றாம்.

அஃதீண்டு எற்றாற் பெறுதுமெனின், கொண்டலை நிகர்க்கும் வேளாண்குடி என்றதனாற் பெறுது மென்க. எங்ஙன மெனின், கொண்டலை - பருவப்புயலை, நிகர்க்கும் - ஒக்கும், வேளாண்குடி - வேளாண்குடிப் பிறப்பினர் எனவே: வேளாண்குடிப் பிறப்பினர் கைம்மாறு கனவினுங் கருதலின்றி வரையாது வழங்கும் வள்ளற்றன்மையுடையாரென்றும்; எவ்வாற்றான் உயர்ந்தோர்கட்குந் தம்மையன்றி உலகியல் நடத்தப்படாச் சிறப்புடைக் கருவியாந் தன்மை யுடைய ரென்றும்; இங்ஙனம் வையகத்தார்க் கன்றி வானகத்தார்க்குங் குன்றா நன்றி குயிற்றுநரென்றும்; தம்மானே யன்றித் தங் கருவியானுங் கருமத்தானும் எவ்வெவ் வளாகத்து எவ்வெவ் வுயிர்கட்கும் இன்பந் தரூஉம் இயலினரென்றும், ஆன்ற கல்வி, ஊன்றுகேள்வி, சான்றவுணர்ச்சி, ஏன்ற ஒழுக்கம் முதலிய உயர்நெறிக் குன்றத் தும்பரிம்பர் பல்காற்பயிலுறும் பாங்கினரென்றும்; தொன்னெறி யரையர்க்குத் துணைவராகிப் பகைப் புல னடுங்கிய படர்ந்தெதிருறீ இவாய்விட்டார்த்து வாள்புடை பெயர்த்து விற்புடைத்தழீஇ இப்பொற்பொடு பெய்யு மாண்மைய ரென்றும்; தண்ணளி யுருக் கொடு தாங்கிச் செங்கோ னிலைபெறச் செய்யுந் தலைமைய ரென்றும்; எத்திறத்தவரும் எதிர்கொடு பராஅய்ப் பற்பலதிறப்படூஉம் பரிசிற்பழிச்ச உயரிடத் தோங்கிய பெயருளரென்றும், கடவுளாணையிற் கடவாச்செறிவும், யாவரு மதிக்கும் ஏஎருடைமையும், புலவராற் புனையும் புகழின் ஈட்டமும், களக்கறும் ஒண்மையும், விளக்குறு பசுமையும், பொய்யாமாற்றமும், போக்கறு தோற்றமும், இன்சுவை நிறைவும், எத்திற நலனும் உடையரென்றும் உவமைக் குறிப்பாற் பெறப்படுதலின் இங்ஙனமென்க. ஈண்டு வகுத்தவை கொண்டலின்கண்ணும் உய்த்துணர்ந்துகொள்க. இஃது வகுத்தன்றி விரிப்பிற் பெருகும்.

இனி, கொண்டலை நிகர்க்கும் வேளாண்குடி என்பதற்குக் கொண்டல் - கொண்டலை நடாத்தும், ஐ - தலைவனாகிய இந்திரனை, நிகர்க்கும் - ஒத்த, வேளாண்குடி - வேளாண்குடிப்பிறப்பினர் எனினுமமையும். இங்ஙனம் பெறுங்கால், வேளாண்குடிப் பிறப்பினர் தமது நல்லொழுக்கம் என்னும் ஆணையாற் கொண்டலை ஆங்காங்குப் பெய்வித்து நடத்தலும், ஐவகைத் திணையினும் உய்வகைத் திணையாய மருதத்திணையை வளம்படுத்துக் காத்தலும், வேளாண் வேள்விக்கு வேந்தராதலும், வீழாதுதரூஉம் வேளாண்மைக்குரிய கருவியை யுடையராதலும், யாவரானும் விரும்பப்படூஉம் இயற்கையராதலுங் கொள்க. ஈண்டு வகுத்தவை இந்திரன்மாட்டும் உய்த்துணர்க. இஃதும் விரிப்பிற் பெருகும்.

அன்றி, கொண்டல் என்பது இலக்கணையால் காவற் கடவுளாய விண்டுவாகக் கொண்டு அக்கடவுளை ஒத்த வேளாண்குடி யெனினும் அமையும். இங்ஙனங் கொள்ளுங்கால், வேளாண்குடிப் பிறப்பினர் நடுநின்று எவ்வெவ்வுயிர்க்கு நுகர்ச்சி வருவித்தலும், பகைப்புலன் முருக்கிப் பாதுகாத்தலும், திருவிற் பொலிந்த சிறப்புடைய ராதலும், இன்சுவை யமுதம் இரந்தோர்க் கீதலும், பூமகட்கு உரிமை பூண்டு நிற்றலும், சத்துவத் தனிக்குணத்தானே பயிறலும், ஊக்கமுஞ் செவ்வியும் உடையராதலுங் கொள்க. ஈண்டு வகுத்தவை விண்டுவின் மாட்டும் உய்த்துணர்க. இஃதும் விரிப்பிற் பெருகும்.

கொண்டலை நிகர்க்கும் வேளாண்குடியென விரியுவமையின்கண் உவமவுருபன்றி ஐயுருபும் விரித்தது இங்ஙனம் விரிப்பதற்குக் குறியுணர்த்த வென்க. உவமைக்கும் பொருட்கும் ஒரு நோக்கத்தானன்றிப் பலபட வகுத்த தெற்றாலெனின், உவமைப் பொருள் புகழ்பொருண் மிகை குறித்தழுக்கற்று முரணுதற் குறியா நிகர்க்குமென்னுந் தடுமாறு உவமவுருபு விரித்தமையின் என்க. என்னை? ஆசிரியர் தொல்காப்பியர் உவமவுருபுகளை வகுத்து முடிபுசெய்யுமிடத்து, "கடுப்பவேய்ப்ப"4 வென்னுஞ் சூத்திரத்தா னிகர்ப்ப வென்பது மெய்யுவமருபென்று வகுத்த வண்ணம் அவ்வுருபு ஈண்டஃதேலாது தொழில் பயன் முதலிய வேற்றதாகலின், அஃதேல் இஃதுயாண்டும் வரைதலின்றோ வெனின் "தடுமா றுருபுக டாம்வரை யின்றே"5 யென்பவாகலின் விரும்புமிடத் தின்றென்க. அன்றி இஃதழுக்கற்று முரணுதற் பெயர்ச்சிக்கட் போந்த வெச்சம் போறலின் அங்ஙனங் குறிக்க வைத்த தெனினு மமையுமென்க. இவ்வுவமை நோக்கைச் "சுட்டிக்கூறா"6 வென்னுஞ் சூத்திர நோக்கத்தானுங் காண்க. உவமையும் பொருளு மொத்தல் வேண்டுமென்றவாறு ஒத்த வண்ணம் உய்த்துணர்க. அன்றி உவமப்போலி மறுக்கப்படா வாகலின் ஈண்டு அவற்றுள்ளும் ஏற்பன விருப்பினும் இழுக்கின் றென்க. இஃதின்னும் விரிக்கிற் பெருகும்.

4. கடுப்ப வேய்ப்ப மருள புரைய

வொட்ட வொடுங்க வோட நிகர்ப்பவென்

றப்பா லெட்டே மெய்ப்பா லுவமம். -தொல், பொருள், உவமஇயல், 15

5. தடுமா றுவமங் கடிவரை யின்றே -தொல், பொருள், உவமஇயல், 35

6. சுட்டிக் கூறா வுவம மாயிற்

பொருளெதிர் புணர்த்துப் புணர்ந்தன கொளலே.

-தொல், பொருள், உவமஇயல், 7

கொண்ட லென்பது விரவு மிகையொலிக் காப்பிய வழக்குத் தொடரியற் பால்பகாவஃறிணைப் பல்பொருள்குறித்த வொரு பெயர்த்திரிசொல். ஈண்டுச் சிறப்புய ருரிமைக்கருவி அவயவப் பொதுநிலைப் பூதப்பொருட்டாகிய மேகத்தை யுணர்த்திற்று.

வேளாண்குடி யென்பது உயர்நிலைக் காப்பிய வழக்குச் சொன்னடைச் சிறப்பு முன்னிலைக் காரணம் பின்னிலை யிடுகுறிச் சாதிக்கூற்றுத் தொடர்நிலை கருத்துப் பொருட்புறத் துயர்திணைக் காட்சிப் பொருட் பன்மைத் தோற்றத் தன் மொழித் தொகைச் சொற்றொடர். இதனை வேளாண்மைக்குரிய குடிப்பிறப்பின ரென்று விரித்துக்கொள்க. வேளாண்மை நன்றி ஈகை வேளாண்டொழின்மை முதலிய பல்பொருள் குறித்த வொருசொல். அஃது வேளாண் டொழி லுடைமையா னன்றி ஈகை முதலிய நற்செய்கை யுடைமைக்கு முரியவோர் குடிப்பண்பாயிற்று. குடி யென்பது குலம் ஊர் முதலிய குறித்தவோர்சொல் அஃதீண்டு குலத்தின் மேனின்றது. அன்றி மருதத்திணையூ ரென்பது மொன்று. வேளாண்டொழில் என்பதில் வேள் என்பது நன்னிலம், ஆண் என்பது உரிமைத்தலைமை. தொழில் என்பது முயன்று முடித்தல். இதனால் நன்னிலந் திருத்திச் செந்நெறி பொங்கப் பைங்கூழ் விளைக்குமுரிமைத் தலைமைத் தொழில் என்பது பெறப்பட்டது. அல்லதூஉம் வேள் என்பது விரும்பப்படுகை, ஆண்டொழில் - ஆண்மைத் தொழில். இதனால் அரையரால் விரும்பப்படூஉம் மந்திரித்தலைமை சேனைத் தலைமை யென்னும் ஆண்மைத் தொழிலுடையோ ரென்பதூஉம் அமையுமென்க. இதனையுடைய குடிப்பிறப்பினர் வேளாண்குடிப் பிறப்பினர் வேளாளரென்க. இவ்வேளாண்குடிப்பிறப்பினர் ஈகை முதலிய நற்செய்கைகளின் மிக்கா ரென்பதற்கு வேறு கூறவேண்டுவதின்று. இவர் குடிப்பெயரே தக்க சான்றென்க. அன்றி அந்தணர் அரையர் வணிகர் முதலியோர் தத்தமக்குரிய ஒழுக்கங்களை நடத்தற்கு வேளாண்குடிப் பிறப்பினரது உதவி முற்றும் வேண்டுதலின், இவர் நெறி பெருநெறி யென்பதற்கு மஃதே சான்றென்க. இதனைத் தொல்காப்பியத்தில் "நாற்றமு"7 மென்னுஞ் சூத்திரத்துள் "வேளாண் பெருநெறி" யென்றதனாற் காண்க. அன்றி யிவர்க் கித்தொழிலுரிமைச் சிறப்பென்பதூஉம் இவரது மேம்பாட்டுத் தன்மையையு மரபியலிற்8 காண்க. இதனை விரிக்கிற் பெருகும்.

7. தொல், பொருள், களவியல் 23

8. தொல், பொருள், மரபியல் 80; 81

வேளாண் மாந்தர்க் குழுதூணல்லது

இல்லென மொழிப பிறவகை நிகழ்ச்சி.

வேந்துவிடு தொழிலிற் படையுங் கண்ணியும்

வாய்ந்தன ரென்ப அவர்பெறும் பொருளே.

வழிபடு கடவுள் வணக்கப்பாட்டுரை முற்றிற்று.